|
home agenda en tips redactie uitgeverij links (over) literatuur: literatuur recensies tweedehands boeken (over) veganisme: veganisme FAQ recepten uit het nieuws achtergronden bij uit het nieuws schoenen weblogs: balthasarsblog haasblog mirjamsblog mopperblog nielsblog mirjamsschrijfsels: artikelen columns recensies boek andermensschrijfsels: joop boer andere projecten van (medewerkers van) De Zeepkist : www.nielsdebeer.nl www.voedselencyclopedie.nl www.leefbarewereld.nl onderwerpen mirjamsblog: Ik wil mijn geld terug! Niet langer onsterfelijk Een trieste dag IJsvrije noordpool EPD of PPD Internationale klimaatdag IRFAK Vallen Rectificatie Wereldveganismedag Soja Beweging Teken? Al Gore Jantje huilt, Jantje lacht Laptop Bromvlieg Aardappel anders Nieuws- en sportzender? Snelwegpanorama's Politiek en aardappelen Weer thuis Chur (Zwitserland) Kreuzlingen (Zwitserland) Kreuzlingen (Zwitserland) / Konstanz (Duitsland) Schaffhausen (Zwitserland) Bad Bellingen (D) Weisweil (D) Spay Andernach (D) Vertrek Sprookje 2008, 1ste kwart. sept, okt, nov, dec. 2007 juni, juli, augustus 2007 april, mei 2007 januari, februari, maart 2007 november&december 2006 september&oktober 2006 juli&augustus 2006 juni 2006 mei 2006 april 2006 maart 2006 februari 2006 januari 2006 2005 |
Mirjamsblog24 december 2011 Ik wil mijn geld terug! Laatste maakte ik een busritje met Syntus. Heen koste dit euro 1,21, de terugweg echter, die exact even lang is, koste me euro 4,34. Dat gaf het in/uitcheckapparaat in de bus aan. Ik zag dit in de gauwigheid bij het uitstappen en dacht dat ik het vast niet goed gezien had. Bovendien moest ik de trein halen en zo'n chauffeur kon me vast ook niet verder helpen. Dus uitgestapt maar wel later gecheckt of het uiteindelijk goed was gekomen. Niet dus, het bedrag van euro 4,34 was afgeschreven en dat bleef zo. Niet alleen bij mij maar ook bij mijn gezelschap dat hetzelfde ritje had gemaakt. Wat te doen? Eerst informatie zoeken op internet, zo gaat dat immers tegenwoordig. Via de site van de ov-chipkaart doorverwezen naar die van Syntus. Een mailtje gestuurd, geen reactie. Toen me aangemeld bij mijnsyntus.nl met al mijn persoonlijke gegevens en toen dat gelukt was (hoera, ik ben lid van de Syntus-familie!) via de site een berichtje achtergelaten. Daar was een speciaal formulier voor. Dit is inmiddels enkele weken geleden. Reactie tot nu toe: nulkommanul. Geen enkel teken van leven. Wat nu? Hoe kan je iemand aanspreken die niet aangesproken wil worden, die niet reageert en bovendien geen mens is maar een systeem? Het gaat maar om een klein bedrag, dat weet ik. En dit is maar een klein voorbeeld van iets dat misgaat. Maar daar gaat het uiteindelijk niet om. Het gaat om de machteloosheid die je voelt als je onrecht aangedaan wordt en je kan geen verhaal halen. Over de ontmenselijking van de samenleving die steeds meer bestuurd wordt door systemen. Door vage begrippen als Den Haag, Brussel, NS, Syntus en andere bedrijven die vroeger in ieder geval nog zichtbaar bestonden en gerund werden door mensen. Machteloosheid is een gevaarlijke emotie. Je kunt er letterlijk nergens mee naartoe en het leidt tot gevoelens van frustratie. Mensen doen gekke dingen uit machteloosheid en frustratie. Omdat ze niet weten hoe er mee om te gaan en wat er mee te doen. Wanhopige acties kunnen het gevolg zijn. Zover is het met mij niet gekomen maar frustrerend is het wel. Ik moet morgen datzelfde ritje met de bus weer maken. Wat nou als weer euro 4,34 afgeschreven wordt of een ander bedrag dat niet klopt? Hoe ver gaat iemand in het braaf meedoen met opgelegde systemen? Hoe kan je je hier tegen verzetten? Of hoe kan je op zijn minst die paar lullige euro's terugkrijgen? Ik weet het niet. naar boven 19 april 2009 Niet langer onsterfelijk Ik dacht altijd, en volgens mij denkt iedereen dat als ie jong is, dat mij niets kon gebeuren. Niet echt iets ergs bedoel ik dan. Enge ziekten, ouders die overlijden en zelf doodgaan, zijn dingen die gebeuren natuurlijk en die overkomen heel veel mensen. Dat weet ik allemaal. Maar toch had ik altijd ergens in mijn achterhoofd de overtuiging dat het mij niet zou overkomen. Nu I. in een rolstoel zit begint die overtuiging te wankelen. Okee, ik ben het niet zelf, maar het staat toch zo dichtbij en ik voel me zo verbonden dat het net is alsof het mijzelf overkomt. Het voelt in ieder geval alsof er iets wezelijks is veranderd. Een paradigmaverschuiving waar ik bepaald niet blij mee ben. Zou mij dan ook zoiets kunnen overkomen, zou ik dan ook niet onsterfelijk zijn? Ik moet er niet aan denken. En toch is dat nou net één van die dingen waar ik de hele tijd aan moet denken. Als dit kon gebeuren, wat dan nog meer? naar boven 27 maart 2009 Een trieste dag Vandaag is een trieste dag, daarnet is namelijk de rolstoel voor huisgenote I. bezorgd. Gloedjenieuw, nog in de verpakking en met massieve banden. Ze is er niet dus heb ik 'm alvast uitgeprobeerd om te kijken wat er allemaal veranderd moet worden in de inrichting van het huis. Dat viel nog niet mee, zo'n stoel is wel wendbaar maar ik ben al tegen vanalles aangereden en heb mijn handen klem gezet tussen de stoel en een deurpost. Je kan ook niet met één hand rollen want dan rijd je rondjes. En hoe je in godsnaam een kopje thee of een bord eten moet vervoeren is me een raadsel. Hoe doen mensen die alleen wonen en niet af en toe even op kunnen staan dat? Begonnen met alle drempels uit het huis te verwijderen en bij alle tafels één stoel weg te halen. Waar kan de rolstoel allemaal nog langs en kunnen die fietsen, die kasten en dat bureau daar nog wel blijven staan? En dat kleed, kan die stoel daar wel overheen rollen? Hoewel ik normaal gesproken best houd van klussen en reorganiseren in huis voelde ik me tijdens deze klusjes tamelijk triest worden. I. is 37 en heeft artrose, ze kan nog wel lopen maar dat bewaart ze voor het werk, want ook nog je werk verliezen is te erg. Dat moet zo lang mogelijk uitgesteld, maar het liefst natuurlijk helemaal vermeden, worden. En blijven lachen natuurlijk, want het kan allemaal nog veel erger. Soms valt het allemaal even niet mee, het leven. naar boven 5 februari 2009 IJsvrije noordpool Gisteren (4 februari) zag ik een item bij Eén Vandaag over het smelten van het ijs op de noordpool. Dit gaat veel sneller dan alle modellen voorzien hadden. de datum dat er een ijsvrij noordpool kan zijn is verschoven van eind deze eeuw naar misschien wel 2013, dat is dus over vier jaar. Dit smelten zal een geweldige reactie geven aan het nog verder en sneller stijgen van de temperatuur op aarde. Nu zou je dus verwachten dat regeringen alles op alles gaan zetten om dit te voorkomen, onder andere door het stimuleren van alternatieve, duurzame, energiebronnen. Maar nee hoor, regeringen staan te dringen om te gaan boren naar olie en gas onder de noordzee, zodat we op de oude voet door kunnen gaan. Wat is dit voor waanzinnige wereld? naar boven 8 december 2008 EPD of PPD Het Electronisch Patiënten Dossier. Er is al veel over te doen geweest in de media en als er éen ding duidelijk is dan is het dat er nog veel onduidelijkheden bestaan over dit systeem. Onduidelijkheden over wie het allemaal mag inzien en veranderen (niet alleen artsen en apothekers maar wellicht ook, nu of in de toekomst, politie en AIVD (volgens mijn apotheek is dit al zeker), bedrijfsartsen, verzekeringsmaatschappij, belastingdienst ??????), welke gegevens erin opgenomen gaan worden, wat de gevaren zijn in verband met privacy en of het allemaal wel doorgaat. Eén ding is mij in ieder geval wel duidelijk: als het er eenmaal is wordt het nooit meer teruggedraaid en als je er eenmaal inzit kom je er nooit meer vanaf. Dit is een belangrijke reden voor mij persoonlijk om bezwaar aan te tekenen. Dit kan eenvoudig door het invullen van het formulier dat officieel iedereen gekregen heeft maar dat ook te downloaden is via www.infoEPD.nl of aan te vragen via het informatiepunt BSN (0900 232 43 42). Dit moet dan wel voor 15 december gebeuren. Volgens de overheid is de privacy en de veiligheid van de informatie gewaarborgd, maar waren het geen overheidsmensen die usb-sticks met gevoelige informatie lieten slingeren, die computers met belastende informatie bij het grofvuil zetten, die een ov-chipkaart invoeren die eenvoudig te kraken bleek, enz. enz? Hoeveel vertrouwen geeft dat? Vandaag stond er in de krant een stukje over een onderzoek dat gedaan is met informatie uit deze dossiers (het systeem is dus op een aantal plaatsen al in werking) waaruit bleek dat boeren minder vaak naar de huisarts gaan dan mensen in andere beroepsgroepen. Blijkbaar staan er in dit dossier dus ook gegevens over het beroep dat iemand uitoefent. Zou het er ook in staan als iemand werkeloos, huisvrouw/man, student of gevangen is? En blijkbaar zijn er dus ook onderzoekers die toegang krijgen tot alle gegevens. Oplossing Deze keer heb ik niet alleen maar commentaar maar kom ik ook met een oplossing. Het PPD oftewel het Papieren Patiënten Dossier. Dit klinkt natuurlijk heel ouderwets, papier in plaats van digitaal, maar niet alles dat ouderwets is, is daardoor automatisch ook slecht. Vaak niet zelfs. Het PPD is een soort paspoort waar persoonlijke gegevens in staan die relevant kunnen zijn bij een onverwacht of gepland bezoekje aan een ziekenhuis of arts. Gegevens als bloedgroep, allergieën, gebruikte medicijnen, ziekten die van belang zijn, voedingspatronen of diëten, gegevens over huisarts en specialisten, wie er in geval van nood gewaarschuwd moeten worden, of iemand gereanimeerd wil worden, of iemand donor is, verzekeringsgegevens enzovoort. Dit dossier is door iedereen zelf in te vullen en zal altijd meegenomen moeten worden. Dat is op zich al een vooruitgang bij de situatie hoe die nu is, aangezien veel mensen deze gegevens nu niet bij zich hebben. En op deze manier wordt voldaan aan alle argumenten die genoemd worden voor het EPD, namelijk door meer informatie minder slachtoffers en ongelukken. Bovendien vermijd je op deze manier de nadelen van het EPD. Het PPD is weer een stap in de richting van het meer verantwoording nemen voor je eigen leven. Wat uiteindelijk de weg is naar totale vrijheid en onafhankelijkheid. Maar dit terzijde. naar boven 6 december 2008 Internationale klimaatdag In verband met de internationale klimaatdag hieronder een filmpje over het verband tussen voedsel en klimaatverandering. Een van de dingen die iedereen als individu kan doen aan het stoppen van de opwarming van de aarde is eens goed kijken naar zijn/haar voedingspatroon en daar dan veranderingen in aanbrengen. Okee, wereldwijd helpt het misschien niet of nauwelijks maar dat is geen reden om geen eigen verantwoordelijkheid te nemen. En als iedereen dat doet dan helpt het wereldwijd wel. naar boven 26 november 2008 IRFAK Ik zag gisteren een reportage bij netwerk over IRFAK ("Fat to Food Recycling") een bedrijf dat het sturen van overtollig lichaamsvet naar hongergebieden organiseert. Vet dat via liposuctie afgezogen is bij mensen die aan overgewicht lijden, wordt omgezet in voedzame koekjes die gedropt worden in gebieden met hongersnood. Ik kon het niet begrijpen, dit is zo pervers, maar ik geloofde het wel. Gelukkig bleek het een grap, een kunstproject, te zijn van Mieke Smits. Klasse! Vraag me wel af hoe cynisch ik al ben dat ik inderdaad geloof dat er mensen zijn die dit soort ideeën bedenken en dat er bedrijven zijn die deze ideeën uitvoeren. Food for thought. naar boven 25 november 2008 Vallen Vanaf mijn uitkijkpost voor het raam zag ik ze vanmorgen weer vallen. Giebelende meisjes op één fiets, moeders met kind in hangzak op de buik, mensen op weg naar werk, school of boodschappen, allemaal onverschrokken op de fiets gestapt omdat ze nou eenmaal ergens verwacht werden. Maar het was glad, vooral in de bochten, dus er gingen er heel wat onderuit. Zo te zien had niemand iets gebroken, iedereen stond weer op en stapte weer op de fiets of ging toch maar liever lopen. Het zag er niet echt levensbedreigend uit. Gevaarlijker waren de auto's, die met hun normale snelheid maar met een veel langere remweg en onbetrouwbaar stuurgedrag, zich veilig en onaantastbaar voelend in hun blikken doos dankzij winterbanden, airbag, veiligheidsgordel, slipcursus (gezien op tv) en overdreven voorbumpers tegen overstekend wild, vlak achter en naast fietsers bleven rijden, met schijnbaar geen benul van wat er zou gebeuren als zo'n fietser viel vlak voor hun winterbanden. naar boven 13 november 2008 Rectificatie Het stukje over soja van afgelopen 30 oktober is geplaatst in de krant maar naar nu blijkt (dankzij het oplettende gedrag van de heer Markus) kloppen de cijfers niet. Ik had deze cijfers overgenomen uit de Volkskrant maar zij hadden ze verkeerd overgenomen uit het originele rapport uitgevoerd door Blonk Milieu Advies (zie hier voor de samenvatting) in opdracht van het misisterie van VROM. De juiste conclusies zijn: als alle Nederlanders louter veganistisch zouden gaan eten zou de jaarlijkse reductie van alle Nederlanders tezamen 6 Mton CO2-eq. bedragen. Omgerekend is dat jaarlijks 375 kg per inwoner. Dit betekent dat elke veganist meer er in resulteert dat er jaarlijks 375 kg minder kooldioxide-equivalent in de lucht komt. naar boven 1 november 2008 Wereldveganismedag 1 november is wereldveganismedag. Voor mij elk jaar weer een dag om te netwerken (nieuwe en bekende mensen ontmoeten en daarmee te kletsen over lekkere hapjes), lekkere te hapjes proeven en boekjes te verkopen. Altijd leuk en gezellig. Dit jaar is het in Amsterdam en ik had er zin in. Helaas gooit die stomme griep weer roet in de hapjes. Het zoveelste dat ik deze week af moet zeggen. Het enige waar ik toe in staat ben is het, dankzij paracetamol, verslepen van mijn lichaam van bed, naar computer, naar bank. Daarbij voel en gedraag ik mij goed zielig en hangerig. Krijg al onderhand genoeg van mijzelf. naar boven 30 oktober 2008 Soja Het was prettig om nu ook eens in de krant te lezen dat het eten van vlees, zuivel en vis leidt tot een grote uitstoot van broeikasgassen. (De Volkskrant 30 oktober 2008) En dat veganisten ervoor zorgen dat er ruim 52 megaton minder schadelijke stoffen in de lucht komen. Wel jammer dat er weer gesugereerd wordt dat het eten van plantaardig voedsel niet bijdraagt aan de oplossing van de problemen die veroorzaakt worden door de teelt van soja. Soja wordt inderdaad gebruikt voor vleesvervangers en vele andere voedingsmiddelen maar het overgrote deel van de sojaproductie is bedoeld voor veevoer. Het voer voor het vlees dat gegeten wordt. Dus minder, of geen, vlees eten heeft wel degelijk een groot effect op de sojaproblematiek. Zie voor rectificatie van dit stukje hierboven 13 november 2008. naar boven 25 oktober 2008 Beweging Vanmorgen werd ik wakker met het idee dat ik gevochten had. Doodmoe en overal spier- en andere pijnen. Alsof ik lichamelijk zeer actief ben geweest en daarbij ernstig was geslagen en geschopt. Alles voelde beurs. Opstaan was moeilijk maar blijven liggen te pijnlijk. Ik heb de familiebijeenkomst aan de andere kant van het land afgezegd omdat ik niet denk dat ik de reis met bus, trein en auto op en neer vol zou houden en ben inmiddels al twee keer terug naar bed gegaan en er weer uitgekomen omdat contact tussen lichaam en andere objecten zeer pijnlijk is. Ik weet vrijwel zeker dat ik er vannacht niet uit ben geweest om te vechten, hard te lopen of andere lichamelijke hobbies uit te oefenen, al kan je nooit zeker weten wat je 's-nachts allemaal uitspookt, zeker niet als je alleen slaapt. Het zou wel handig zijn als ik deze dingen 's-nachts zou doen, zou ik tenminste nog wat beweging krijgen. Want de meeste beweging die ik nu krijg speelt zich voornamelijk af in mijn hoofd en op de laptop en dat is vast niet genoeg. Ik neem mij bij deze voor om meer te gaan bewegen. Maar nu nog even niet! naar boven 16 oktober 2008 Teken? Vanmorgen was ik vroeg op, 6.30, niet extreem vroeg voor mij maar het was nog goed donker en koud. Ik had zin in een lekker warm papje dus pakte ik de mooie grote glazen pot rozijnen uit de kast. Toen ik 'm terug wilde zetten glipte ie uit mijn hand en spatte in duizenden stukjes glas en rozijnen uiteen op de keukenvloer. Stom, maar kan gebeuren. Na alles opgeruimd te hebben ging ik vrolijk verder met de voorbereidingen van het papje. Ik pakte de mooie grote glazen pot havermout uit de kast en jawel u raadt het al. Hij glipte uit mijn handen en viel in duizenden stukjes glas en havermoutvlokken op de keukenvloer. Hier moest meer aan de hand zijn, dit was vast een teken. Maar waarvan? Ik heb een lekkere boterham met gebakken japanse braadfilet (tofu zonder botjes en graatjes) en knoflook gemaakt en gegeten, zonder ongelukken, en ben terug naar bed gegaan. naar boven 15 oktober 2008 Al Gore Hij was er weer! Deze keer sprak hij (trad hij op?) in Aalsmeer. Voor tweeduizend, betalende, bezoekers. Politici en zakenmensen. Volgens het radio 1 journaal van vanmorgen ging hij het niet hebben over de oorzaken van het klimaatprobleem maar over de oplossing. Helaas zijn ze niet te weten gekomen wat die oplossing is aangezien de pers er niet bij mocht zijn. Dus hij heeft de oplossing maar niemand mag het weten, tenzij je ervoor betaald en in de politiek of zaken zit? Wat is dat nou weer voor onzin. Het zou toch beter zijn als iedereen het zou horen zodat wellicht iedereen er mee aan de gang kan gaan. Of zit er meer achter, is de oplossing een heel duister geheim dat niemand mag weten? Kan er soms geld mee verdiend worden of zijn er staatsbelangen mee gemoeid? Tja, als het zo geheimzinnig is dan ga je toch rare dingen vermoeden. Kom op Al, laat het ons ook weten! naar boven 13 oktober 2008 Jantje huilt, Jantje lacht Zie de foto's van beurshandelaren op de voorpagina's van diverse kranten van vorige week en vandaag. Hoezo mannen tonen geen emoties. Heus wel, als het maar over iets belangrijks gaat (ironieteken). naar boven 23 september 2008 Laptop Eindelijk heb ik het dan toch gedaan; een nieuwe computer gekocht, een laptop. De oude desktop was echt op sterven na dood, hij werd steeds trager en viel af en toe uit. Hij was dan ook al 8 jaar oud. Nou vind ik acht jaar niet heel lang om met een stuk gereedschap te doen maar het mannetje van de computerwinkel viel haast om van verbazing. Dat er nog mensen zijn die zolang met een apparaat doen was hem onbekend. Het afsluiten van een verzekering voor meer dan drie jaar voor de laptop was dan ook niet mogelijk, dan koopt iemand allang een andere. Nou, dat zullen we nog wel eens zien. Een reden voor een lap- in plaats van een desktop was de draagbaarheid, het kunnen werken op meerdere plaatsten en het makkelijk kunnen verplaatsen. Een andere belangrijke reden was het energiezuiniger zijn van laptops. Ik was erg benieuwd of dit inderdaad zo was. En wat blijkt; hier in huis gebruiken we nu zo'n twee-en-een halve kilowattuur minder per week. Dat lijkt misschien weinig maar aangezien het gemiddelde verbruik lag op 10 is dit een besparing van 25%. Ik noem dat nogal wat. naar boven 15 september 2008 Bromvlieg Er vliegt een bromvlieg door mijn huis. Met een hoop kabaal bromt ie telkens langs mijn hoofd. Om vervolgens met een klap tegen de ruit te vliegen. Keer op keer. Je zou denken dat ie naar buiten wil, dus doe ik regelmatig het raam open. Hetzelfde raam waar dat beest de hele tijd mee botst. Maar zodra ik dat doe gaat hij ergens anders heen en blijft weg totdat ik het raam weer gesloten heb. Ik hou best van de natuur en ik wil die beestjes ook best terwille zijn maar ik snap ze niet! Wat wil dat beest? naar boven 24 augustus 2008 Aardappel anders 
Gisteren voor het eerst de blauwe aardappels gegeten. Gebakken met groenten. Ze smaakten duidelijk naar aardappels maar toch anders, zoeter. De schil was ook harder maar nog wel goed te eten. Het bakken was een beetje vreemd omdat je niet, zoals bij 'gewone' aardappels, kan zien goed kan zien hoe bruin ie wordt. Omdat het blauw alleen maar iets dieper blauwpaars wordt.Ik vond het wel een succes, ze waren lekker en ik houd ervan om zoveel mogelijk verschillende planten te eten. En door ze te kopen hoop ik ook dat ze gangbaarder worden zoadat meer mensen ervan kunnen genieten. Toch heb ik er twee achter gehouden om zelf te poten. Ben benieuwd of dat wat gaat worden. naar boven 21 augustus 2008 Nieuws- en sportzender? En ik maar denken dat de tour de france erg is op de radio. Blijkbaar kan het nog veel erger. Alsof er geen oorlog (o.a. in Georgië), geen dreigingen (Amerika-Rusland) en geen ander nieuws is, heeft radio 1 het overdag uitsluitend nog maar over de olympische spelen. Snap ik best hoor dat je af en toe vermeldt wat er gebeurt. Maar radio 1 afficieert zich als Nieuws- en sportzender. Waar is dat nieuws dan? Een betere naam zou zijn: De 'nieuws tenzij er sport is' zender. naar boven 19 augustus 2008 Snelwegpanorama's Nu snel allemaal in de auto en naar de snelweg om de laatste stukjes mooi Nederland te kunnen bekijken. Met een beetje geluk staat er een file en kan je er iets langer dan een paar seconden van genieten. naar boven 17 augustus 2008 Politiek en aardappelen Was een stukje aan het schrijven over hoe Duyvendak en andere schijnen te denken dat politiek beperkt is tot het parlementaire spelletje toen ik er ineens helemaal geen zin in had. Al die ellende, gescheld en gedreig en ontslagen. Daarom nu iets heel anders: Gisteren vond ik bij mijn biologisch tuinbedrijf blauwe aardappelen. Jawel, dezelfde als die waar ik in mijn vorige stukje over schreef. Dat is nog eens nieuws. Ik ga ze snel proeven en dan op de voedselencyclopedie vermelden. Binnenkort volgt hier een sneak preview na de nu nog geheime totaal vernieuwde voedselencyclopedie. Ben benieuwd wat jullie ervan vinden. 
naar boven 8 augustus 2008 Weer thuis Zoals de abonnnees van de receptenlijn al gemerkt hebben ben ik weer thuis. Ik ben er al een paar weken maar voor dat ik weer aan het werk ga nadat ik op reis of vakantie ben geweest duurt altijd even. Ik moet acclimatiseren, bijkomen en weer wennen. Deze keer duurde dat wat langer dan anders, misschien omdat ik ook langer weg geweest ben. Maar het heeft ook te maken met een gebrek aan lust tot schrijven. Dit begon al in Zwitserland. Hoewel ik genoeg onderwerpen had om te vermelden lukte het me niet om ze op papier te zetten. Ik zal er kort een aantal noemen. - De geweldige tuin bij het slot van Wildegg waar vrijwilligers van ProSpecieRara oude rassen van kruiden, groenten en fruit kweken om het zaad te bewaren. Niet alleen in die tuin maar in heel Zwitserland zijn nog een paar duizend mensen die in hun eigen tuin zaad kweken voor de vereniging. Enkele van de groenten die ze kweken zijn aardappels, rode, witte, blauwe (er zijn duizenden soorten), oude graan- en peulvruchtsoorten en van alles wat ik niet eens kende. We hebben daar een geweldige rondleiding gehad. - Hoe moe ik werd. Niet eens zo zeer van het fietsen zelf maar vooral van het kamperen, het op de grond zitten, van het elke keer een camping moeten zoeken en de kou, de hitte en de regen. 
- Hoeveel soorten treinen je hebt en hoeveel daarvan onmogelijk te bestijgen zijn met bepakte fiets. (3 treden omhoog door een deur die zo smal is dat je niet tegelijkertijd met je fiets naar binnen kan.) Hoe ik toch uiteindelijk enigszins over mijn angst voor het reizen van de fiets met de trein heenkwam dankzij de terugreis waarin we 16 keer over moesten stappen.- Hoe stil het is boven op de bergen en hoe mooi het uitzicht op de omringende sneeuwtoppen als je boven op staat. - Hoe lieflijk een kloof eruit kan zien terwijl je weet dat er ongelooflijk krachten aan het werk zijn geweest om die bergen te klieven. naar boven 17 juni 2008 Chur (Zwitserland) 15e dag regen. We zijn tot hier gekomen en ik denk niet dat we nog hoger gaan. Niet met de fiets in ieder geval. Omdat we geen zin hebben om op te breken en de hele dag in de regen te fietsen, blijven we meestal een paar dagen op een camping. Vandaaruit maken we dan dag/wandeltochtjes. Het liefst hoog de bergen in. We zijn al in Davos en Arosa geweest. Helaas zijn we zo vroeg in het seizoen dat de meeste kabelbaantjes nog niet open zijn. Niet heel erg, aangezien het hoog in de bergen vooral heel mistig is, zoals wij konden zien op de webcam bij de Tourist Info. Wandelen in de regen is minder vervelend dan fietsen, maar op een gegeven moment ben je toch heel nat en als het dan maar 2 graden boven nul is, koel je ook wel af. Voordeel is wel dat het overal heel rustig is. Geen file-lopen over smalle paadjes, maar rustig genieten van bergbeekjes en watervallen, de laatste resten sneeuw op het pad, en eekhoorntjes. Voor die laatsten hoef je trouwens de tent niet uit. Vanmorgen lag ik een beetje naar buiten te kijken toen er zo'n beestje onder het buitententdoek kwam hippen, op zoek naar lekkere hapjes. Nu weten we meteen wie er met onze tas groente en fruit heeft lopen slepen, wie er aan de aardappels geknaagd heeft en wie geprobeerd heeft het deksel van de soja chocoladepasta open te knagen. Onze nieuwe tent is zo klein dat het meeste eten en een deel van de bagage buiten moeten blijven, in de voortent. Maar bepaalde hapjes liggen nu noodgedwongen binnen, waar we steeds minder plaats hebben om te slapen. Ik ben niet heel groot (1,64 m), maar ik kan eigenlijk niet meer languit liggen. En Johanneke is nog een paar centimeter langer! Afgezien van wandelingen zitten we veel in cafés, kopjes thee en glaasjes sinaasappelsap te drinken. Beetje lezen en schrijven, plannen maken voor de verdere reis, en hopen dat het ooit weer droog wordt. De voorspellingen in de kranten helpen hierbij niet erg. En natuurlijk beoefenen we onze gezamenljke hobby: het ontdekken van nieuwe vega-bio-hapjes. Niet alleen in bio-winkels, al zijn die veel leuker maar helaas ook minder in aantal, maar ook in supermarkten. De Coöp en de Spar doen het hier erg goed. De Migros iets minder. We hebben al een lekker bonensmeersel voor op brood, een aardappel-groenteburger, een soort leverpaté tartex, soja chocolade-spread, soja chocolade-ijsjes en muesli-reepjes gevonden. En gisteren de lekkerste aardbeien die ik ooit gegeten heb. Het bakje met een pond was al leeg voor we afgerekend hadden. Morgen of overmorgen gaan we waarschijnlijk met de trein naar Zürich, niet om vandaaruit terug te reizen, maar om te beginnen aan de laatste etappe van deze tocht: dwars door Zwitserland naar het Meer van Genève. naar boven 31 mei 2008 Kreuzlingen (Zwitserland) Na de zware storm van vannacht is het zo opgefrist dat wij ons ontbijt (muesli + fruit en extra noten en rozijnen, met vanillesojadrink) eten in de tent. Het waait nog te hard om thee te kunnen zetten. De tent boog ver door dank zij de flexibele stokken van tegenwoordig. Het was alsof ik in een reddingsvlot op zee dreef. Gelukkig is er geen schade en er is zelfs niets uit de voortent gewaaid. Vanmiddag nieuwe voorraden inslaan in Konstanz, en dan morgen, zondag, weer verder. Richting de Alpen. Waar we gisteren dankzij een bijzonder helder moment de eerste glimpen van hebben kunnen aanschouwen. Geweldig mooi om weer te zien na al die jaren, maar deze keer angstaanjagender dan eerdere keren vanwege het fietsen. Ondanks de vier rustdagen die we hier gehouden hebben, voel ik me nog steeds een beetje moe. Alles op een camping lijkt vermoeiender dan thuis. En duurt ook langer: thee zetten, koken, naar de wc gaan. Voortdurend mensen om je heen die je bekijken, naast je zitten te plassen en in vreemde talen spreken. Plus het op de grond zitten en slapen. Aan de andere kant valt er ook veel weg. Telefoontjes, sociale contacten, nieuws en media. Dit zorgt wel voor meer rust in het hoofd. naar boven 29 mei 2008 Kreuzlingen (Zwitserland) / Konstanz (Duitsland) Aan de Bodensee. Hier houden we een paar dagen rust, vakantie. De camping ligt in Zwitserland, maar we doen boodschappen in een biosupermarkt in Duitsland. Dagelijks steken we meerdere malen de grens over. Dat was de laatste dagen ook al zo tijdens het fietsen. Gelukkig hoef je tegenwoordig nergens meer je paspoort te laten zien. Wel elke keer opletten waar je mee moet betalen aangezien de Zwitsers niet aan euro's doen. Ik zit nu op een terrasje op de grens aan het water. Een beetje verkoeling zoekend. Nadat het dagenlang koud (12 graden C) en regenachtig was, is het nu 29 graden C en benauwd. Je hoort mij niet klagen, ik zit lekker in Zwitserland en hoef niets anders dan af en toe een stukje te fietsen, en van het geweldige landschap te genieten. Zwitserland is een echt fietsland, dat had ik niet verwacht. Niet alleen zie je heel veel toeristen met meer of minder bepakking, maar ik heb het idee dat ook veel inwoners de fiets gebruiken als vervoermiddel. Het is hier dan ook net zo lekker fietsen als in Duitsland. Overal vrijliggende fietspaden. Geen auto's en brommers erop. Daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren. Ook in veel treinen, boten en bussen kunnen fietsen mee, zelfs in sommige kabelbanen mogen ze mee. Om lastige trajecten te overwinnen. Dit laatste hebben wij overigens zelf nog niet meegemaakt. We zijn nog niet zo hoog in de bergen. We volgen nog steeds de Rheinradweg. Een fietsroute die begint in Andermatt, hoog in de bergen, bij de bronnen van de Rijn, en eindigt in Rotterdam. Alleen rijden wij 'm dus andersom, omhoog. Al denk ik niet dat we Andermatt halen. Het volgende doel is Chur. Daar willen we een andere route gaan volgen. Dwars door Zwitserland naar het Meer van Genève. Dat is het plan. Voorlopig zit ik hier nog wel even goed, en klimmen met deze temperaturen is zwaar vermoeiend, vooral voor iemand als ikzelf die haar warmte niet goed kwijt kan, en dus met een kop als een boei en een hartslag van een paar honderd boven komt. Maar mij hoor je niet klagen, want hoewel ik graag thuis ben en achter de computer zit, ben ik net nog iets liever weg en in de natuur, vooral in Zwitserland. naar boven 24 mei 2008 Schaffhausen (Zwitserland) Hoewel op deze manier rondtrekken, met fiets en tent, een behoorlijk milieuvriendelijke manier van reizen is, valt me op dat een aantal dingen die ik nu doe anders zijn dan wanneer ik thuis ben. Zo zal ik thuis vrijwel nooit een plastic zakje of tasje vragen in een winkel. Hier doe ik dat wel omdat ik ze veel gebruik om mijn spullen droog in te pakken, om eten in te bewaren en om als afvalbakje te dienen. Ook wc-papier heb ik meer nodig omdat ik daarmee afwas, lees: mijn beker, lepel, pannen en bord schoonpoets. Dit spaart dan wel weer water en/of wasmiddel. Helaas lukt het niet om al het eten biologisch te kopen, en eten we dus ook af en toe niet-biologisch. Plus dat we veel in supermarkten komen omdat er nou eenmaal minder biowinkels zijn dan bij ons, en in supermakten zijn alle biogroenten en fruit in plastic verpakt. Want ze zouden eens tussen het 'normale' eten komen. Telkens als we bij de plaatselijke VVV vragen waar de camping en/of de biowinkel is, krijgen we een pattegrond mee. Ook op een camping krijg je meestal een blaadje met regels etc. Al dit papier moeten we weer weggooien en zonder dat er aparte papierbakken zijn. Dit vind ik moeilijk. Een kniesoor die hier op let misschien, maar dat ben ik blijkbaar. Oog voor details is een andere omschrijving. Uiteindelijk zijn grote veranderingen alleen mogelijk door een besef dat alles invloed heeft op klein, menselijk, niveau en dat dat dus ook andersom zo is. Gisteravond zijn we op bezoek geweest bij onze buren. Een man (James) en een vrouw, ik vermoed zijn vriendin. Engelsen. Ze hebben een echt antieke tent waarvan de binnenkant verbrand is tijdens een brand in James z'n huis. Maar hij doet het nog, ze houden van die tent, snappen 'm, dus er komt geen nieuwe. Ze zijn met de auto, dus het gewicht maakt ze niet uit. Wel nieuw is hun tweepersoons luchtbed dat helaas elke nacht leegloopt. Nu zijn ze opnieuw op zoek naar een gat met behulp van ons, met piepschuimen bolletjes gevulde, gaatjeszoekding voor lekke banden. Ze lijken er niet onder te lijden. Geen gechagrijn of gemopper. Tegenover ons staat een Frans gezin, vader met drie kinderen. De kinderen gooien al hun rotzooi overal neer en gaan dan in de auto met hun gameboy spelen. De vader ruimt continu alles op. Zonder een woord te zeggen. Ik vermoed gescheiden, en dat hij nu de kinderen voor een weekend heeft om 'iets leuks' met ze te doen. Volgens mij vinden ze het geen van allen leuk hier. Nu begint het weer te regenen. De voorspelling in de krant van gisteren was droog en zonnig. Temperaturen oplopend tot 27 graden C. Tot nu toe heeft de voorspelling in zowel Duitsland als Zwitserland het werkelijk nog niet één keer bij het juiste eind gehad. Gelukkig hebben we eten voor een paar dagen, en vandaag gaan we een poging doen tot een echte rustdag. Gister probeerden we dat ook, maar hebben we uiteindelijk zo'n 15 km gewandeld. Berg op, berg af. Naar de grootste waterval van Europa. Was absoluut de moeite waard, maar wel vermoeiend. Net twee rustdagen gehad, morgen verder. Hopelijk regent het dan niet meer. Tussen de buien door snel aardappeltjes gebakken, ik had ze tussen twee andere buien vanmiddag al voorgekookt. De was hangt in de voortent. De tent lijkt sowieso steeds kleiner te worden. Spullen lijken zich uit te breiden. Is toch niet zo. Alleen het eten wordt steeds meer. Dooreten maar! Ik merk een duidelijk verschil tussen rust- en fietsdagen. Op die laatste eten we beiden ongeveer twee tot drie keer zo veel als op rustdagen. naar boven 19 mei 2008 Bad Bellingen (D) Nog 25 km tot Basel. Als we daar aankomen, zit het eerste deel van deze tocht er op. Van Bonn naar Basel, ongeveer 600 km in tweeëneenhalve week. Dit hele stuk voerde langs de Rijn. Elke dag zagen we deze rivier, maar geen dag was hetzelfde. Het wegdek varieerde van glimmend, strak asfalt via gaten in het wegdek tot paden met zulke grote stenen dat er niet gefietst kon worden. Soms dwaalden we af en eindigden we in steeds modderiger wordende bospaden waar de fietsen in wegzakten, en we bijna wegslipten. Weer lopen en sjorren. Tussen Bonn en Mainz is het Rijndal heel smal met aan weerszijden van de rivier bergen, rotspartijen, burchten en kastelen. Dit stuk van de route was zeer toeristisch, wat als voordeel had dat er onderweg veel horeca en slaapgelegenheden waren. Plus de mogelijkheid om een stuk te varen i.p.v. te fietsen. Dit hebben we gedaan tussen Boppard en Bingen, omdat daar de route over de grote weg ging. Met de boot langs de Lorelei, een grote rots in het water. De bijzonderheid hiervan is mij enigszins ontgaan, maar die schijnt er wel te zijn gezien alle toeristische heisa eromheen. Later maar eens op internet kijken. Op dit deel van de route is de Rijn meer dan een rivier voor de Duitsers, meer dan een verbindingsroute tussen Midden- en Zuid-Duitsland. De Rijn en het gebied erlangs zijn hier cultuur en geschiedenis, een attractie, iets waar de mensen trots op zijn. Waar literatuur over geschreven is en kunst aan gewijd is. Voorbij Mainz wordt dit anders. Hier is de aantrekkelijkheid veel meer de wijnbouw. Mij ontgaat wat hier aantrekkelijk aan is. Wat ik zie, is kaalslag op de hellingen. Kale grond met stokken. Natuurlijk is het vroeg in het seizoen en staan er later in het jaar allemaal druivenplanten. Ik weet niet hoe dat eruitziet, maar ik houd niet van monocultuur. Vooral niet zoals het er hier uitziet. Je ziet gewoon dat ze hiervoor alle bomen gekapt hebben, dat ze de grond vervuilen met insecticiden en ander gif, zodat er niets kan groeien. Gelukkig drink ik geen wijn, want ik zal deze beelden altijd blijven zien. Wat wel heel grappig is, is een rotstekening hoog op een helling tussen alle kaalslag, met de tekst: LEBE VEGAN. Dat doet een mens dan weer goed. Het laatste deel van dit traject is het afgelopen met het min of meer vlakke landschap. Het gaat nu omhoog - langzaam weliswaar, maar een vals plat heet niet voor niks vals. Eerst denk je: wat wordt die wind sterk, of heb ik nou vandaag echt zoveel meer bagage dan gisteren? Dan komt de angst dat er een band lek is, maar uiteindelijk blijkt dat de weg gestaag klimt. Helaas hebben mijn versnellingen zo hun eigen voorkeuren. En die zijn niet altijd dezelfde als de mijne. Het tempo daalt; de vermoeidheid neemt toe. Regelmatig een rustdag is de remedie. Ondertussen zien we aan weerszijden de bergen hoger worden. Rechts van ons, in Frankrijk, de Vogezen, en links het Zwarte Woud. Eerst zijn het een soort wazige beelden, blauwig afstekend tegen de lucht. Maar dan komen ze dichterbij, worden ze groener en voor je het weet moet je eroverheen. Zo lijkt het althans. Fascinerend om zo het landschap te zien veranderen. Om op eigen kracht langzaam maar gestaag steeds verder te komen. naar boven 16 mei 2008 Weisweil (D) Het onweert, en regen valt met bakken uit de lucht. Ik zit hoog en droog buiten op een overdekt balkon. Uitzicht op de bergen in het oosten. Hoe zuidelijker we komen, hoe hoger die bergen (waarschijnlijk zijn het slechts heuvels) worden. Toch hebben we er bij het fietsen geen last van. Het Rijndal is hier een aantal kilometers breed en behoorlijk vlak. Sommige stukken vals plat, en af en toe een steil klimmetje - maar Limburg is erger. De wind is een groter probleem; nadat we 'm twee dagen mee hebben gehad, zit ie nu weer in het zuiden. En hebben we 'm dus weer pal tegen. Dat heeft invloed op het tempo en de afgelegde afstand, maar vooral op de mate van vermoeidheid. Vandaag waren we een beetje van de route af, bewust, om zo de vele kiezelopgraaf- en vervoersindustrieën in en aan de Rijn te mijden. We rijden van dorpje naar dorpje door het Zuid-Duitse platteland als we ineens een bord 'Hofladen, Naturkost' (boerderijwinkel) zien. Dat moet uiteraard onderzocht worden. Wat schetst onze verbazing? Midden in dit min of meer verlaten landschap, in een schuur bij een boerderij, bevindt zich de meest uitgebreide biowinkel die we tot nu toe gezien hebben. Het meest bijzondere is wel de grote hoeveelheid, er zeer goed uitziende, groenten en fruit. Over het algemeen zijn deze producten niet heel veel te krijgen. Daarin is Nederland absoluut beter. We slaan nieuwe voorraden in en krijgen nog de uitnodiging om de boerderij te bekijken. Daar gaan we graag op in. Ik wil wel eens zien waar al dat moois groeit en bloeit. Helaas niet op deze boerderij, hier alleen koeien, varkens, konijnen en kippen. Dit is dan wel een biologische boerderij, maar de dieren zitten net zo goed allemaal in hokken en hokjes. Ik word er triest van en al snel verlaten we deze plek om onze tocht te vervolgen. Wel met soja-ijs en druivesap. Lekker. Nu zitten we dus in een Gasthaus met een echt bed en stoelen en een tafel. Het lastigste van kamperen vind ik het op de grond zitten. Nu helemaal, aangezien ik vorige week mijn stuitje nogal gekneusd heb op een levensgevaarlijke glijbaan. Het gevolg daarvan is niet alleen dat het pijn doet om te zitten (ook op een stoel), maar ook dat het pijn doet bij het klimmen met de fiets. Alsof je dan spieren gebruikt die ook gekneusd zijn. Vanavond in ieder geval dus in een lekker zacht bedje. De regen deert ons niet, zolang het morgenvroeg maar weer droog is. naar boven 4 mei 2008 Spay Vandaag een rustdag, het is een kuurtocht tenslotte. Dit betekent echter niet dat er niets gedaan hoeft te worden. Terwijl Johanneke slaapt poets ik mijn zakmes, moet ik uitvinden waarom mijn versnellingen het niet goed doen, en zorgen dat ze dat wel gaan doen. Kleren moeten gewassen en het liefst ook nog drogen. Thee zetten en eten koken duurt op de een of andere manier altijd langer dan thuis. Je wilt bij het gaspitje blijven om te zorgen dat de boel niet omkukelt of -waait. Ondertussen kan je dan wel mooi vogeltjes trachten te herkennen, naar de langsvarende boten kijken en andere kampeerders bestuderen, die bijna allemaal aan het opbreken zijn. Waarschijnlijk is dit zowel in Duitsland als in Nederland de laatste dag van een vakantie. Voor we weggingen twijfelde ik of ik mijn dikke of mijn dunne slaapzak mee zou nemen. Het werd de dikke. Comfortabel tot min 7* zegt het etiket. Dat geloof ik niet maar tot het vriespunt heb ik het eigenlijk nooit koud gehad. Dus denk ik dat het gevroren heeft vannacht aangezien ik halverwege de nacht wakker werd van de kou en niet meer echt warm werd tot nu (+/- 11 uur). De wind is ook behoorlijk fris, terwijl de zon al wel veel warmte geeft. 's Morgens op de fiets heb ik verschillende lagen kleren aan plus sjaal en muts, in de loop van de dag gaat er steeds meer uit tot ik 's avonds op de camping alles weer aandoe. Zo blijf je leuk bezig! Op onze speurtochten naar biologisch voedsel komen we telkens in reformwinkels terecht. Echte biowinkels zijn we nog niet tegengekomen. Bijna alles wat we zoeken kunnen we in deze winkels en in supermarkten wel vinden. Behalve groente. Dat is zeer schaars, biologisch dan. Geen uien, aardappels en wortels die je zou verwachten. Wel courgettes per vier, tomaten en komkommers. Alles uit verweggistan en in plastic verpakt. Wat is dan nog zinnig en ecologisch? Tot nu toe gaan we voor biologisch (dus dagenlang courgettesoep) en dat willen we ook blijven doen, maar er wordt hier in Duitsland toch ook veel gekweekt, waarom zien we dat dan nergens? naar boven 2 mei 2008 Andernach (D) Verschrikkelijke spierpijn, in mijn armen en rug. Waarschijnlijk van het sjouwen en sjorren met mijn fiets. De fiets die inclusief alle bagage zo'n 30 à 35 kilo weegt. Die fiets die krijg ik normaal gesproken niet van de grond, maar als ie de trein in of uit moet, geeft me dat zoveel adrenaline dat ik 'm zo tientallen centimeters optil. Niet alleen moest ik 'm in en uit 4 treinen tillen (waarvan één trein 2 keer vanwege defect en niet rijden, maar uiteindelijk toch niet defect zijn van trein), ook moest de fiets in liftjes, trappen op en af, met de roltrap en tenslotte bergop geduwd. Duitse treinen zijn wel meer berekend op fietsers, er is meer ruimte, conducteurs wachten op je en medepassagiers helpen je. Je ziet hier dan ook veel meer fietsen in de trein dan in Nederland. In Bonn begon dan de fietstocht echt. Van het station naar de Rijn is ongeveer 1 km. Door parken en langs paleizen, of paleisachtige gebouwen. De fietsroute ligt pal aan het water, een geasfalteerd pad waarvan volop gebruik gemaakt wordt door fietsers, wandelaars en skaters. Na een enkele donderklap en wat spetters regen is het aangenaam fietsweer. Niet te warm en de wind wordt tegengehouden door de bomen langs de route. Dit blijkt later als we met een pontje overgestoken zijn en aan de overkant de wind ons bijna pal tegemoet komt. Redelijk uitgeput arriveren we in Bad Honnef, alwaar na een uitgebreide zoektocht de camping opgeheven blijkt, maar er gelukkig een jeugdherberg is. Schitterend gelegen boven op de berg! Het fietsen langs een rivier blijkt goed te doen, tot nu toe tenminste, maar elke afslag leidt meteen tot extreme hellingspercentages (en dus lopen en sjorren met de fiets). Dat belooft nog wat. naar boven 1 mei 2008 Vertrek Een laatste berichtje voor ik vertrek. Het lijkt nu toch echt te gaan gebeuren, al voelt het nog wel heel vreemd. Ik ben al vaker een paar maanden weg geweest maar ik kan me niet herinneren dat dat ook zo voelde. Misschien omdat ik toen minder achterliet. Geen eigen bedrijfje of websites in ieder geval. Heb nog getwijfeld of ik een laptop zou meenemen om onderweg te kunnen schrijven en mailen enzo. Maar dat leek me teveel gedoe. Gewoon terug naar ouderwets pen en papier. En dan hopen dat het Balthasar lukt om alles te plaatsen. Ik heb er vertrouwen in dat dat goed komt. En anders moet alles en iedereen gewoon wachten tot ik weer terug ben. Helaas is de weersverwachting voor de komende twee dagen in Bonn, waar we op de fiets stappen, niet bijster uitnodigend. Veel regen met hagel, onweer en windstoten voorspeld. Dat begint al goed. Gelukkig lijkt het daarna beter te gaan worden, droog en zonnig. Alle tassen (5 per fiets) zitten vol. Tent en matjes bovenop gebonden. Er gaan drie grote (zware) sloten mee, ik moet er niet aan denken dat de fietsen gestolen worden onderweg. Water bijgevuld. Bandenplakspul gecontroleerd, sleutels overgedragen, afscheid genomen van iedereen. Geen getreuzel en uitstel meer nu. Gaan! naar boven 16 april 2008 Sprookje Vanmorgen om kwart voor zeven zat ik op de fiets. Ik had het oud papier buiten gezet en het rook zo lekker fris, de vogeltjes waren zo hard aan het fluiten dat ik gewoon ook naar buiten moest. Berekoud was het, maar buiten de stad zo mooi. Nevels hingen in verschillende lagen in de lucht. Op sommige hoogten kon je heel ver kijken terwijl er een meter hoger of lager dichte mist hing. De velden, en zelfs de schapen hadden een witte laag. Boven het water en de velden dampte het. Een ware sprookjesachtige sfeer, een verstild landschap met alleen het geluid van vogels. Not! Het lawaai van de snelweg, het gezoem en gesuis doorsneed de idylle, verpestte alle mooie gedachten die er in zo'n mooie omgeving in je op kunnen komen. Weer die teringherrie van die teringauto's, overal en altijd. Zijn mensen er nou nog niet achter dat het allang niet meer cool en stoer is om in een auto te rijden. Integendeel dat het suf (suv) is, zeker voor de afstanden tot zo'n 10 kilometer die de meeste ritjes maar zijn. Dat het levens kost, de lucht vervuild, de natuur verpest en uiteindelijk alleen maar leidt tot luiheid en vetzucht. Waar moeten we nou trots op zijn straks, als je overal met de auto kan komen maar er nergens meer iets te zien is? naar boven |
Bio Mirjam
Kenmerken:media/nieuwsjunk, piekeraar, verzamelaar (o.a. van: knipsels, boeken, gereedschappen, landkaarten), chaotisch. Houdt van: lezen, schrijven, koken, heuvels en bossen, surfen op het net, mailen, wandelen, fietsen, kamperen, dansen, stilte, tv-kijken, rauwe zuurkoolsalade, spinazie, rust. Hekel aan: telefoons, koude en natte voeten, zeurende mensen, hondenpoep, verplicht gezellig moeten doen, zogenaamde feestdagen. reageren? mirjam at de-zeepkist.nl 
|