|
home agenda en tips redactie uitgeverij links (over) literatuur: literatuur recensies tweedehands boeken (over) veganisme: veganisme FAQ recepten uit het nieuws achtergronden bij uit het nieuws schoenen weblogs: balthasarsblog haasblog mirjamsblog mopperblog nielsblog mirjamsschrijfsels: artikelen columns recensies boek andermensschrijfsels: joop boer andere projecten van (medewerkers van) De Zeepkist : www.nielsdebeer.nl www.voedselencyclopedie.nl www.leefbarewereld.nl mirjamsschrijfsels: artikelen columns recensies boek onderwerpen mirjamsblog jan. 2006: Biologische groenten tv Stoppen met medicijnen 2 Stoppen met medicijnen Alzheimer Vaste lasten Pestvogel Migraine Bos Competitie Milieudefensie 2008, 1ste kwart. sept, okt, nov, dec. 2007 juni, juli, augustus 2007 april, mei 2007 januari, februari, maart 2007 november&december 2006 september&oktober 2006 juli&augustus 2006 juni 2006 mei 2006 april 2006 maart 2006 februari 2006 januari 2006 2005 |
Mirjamsblog januari 200626 januari 2006 Biologische groenten Vandaag stond het weer eens groot op de voorpagina: 'Biologische groenten niet echt gezonder dan gewone'. In een tussenzinnetje staat dan nog dat als er al verschillen zijn dat die dan zitten in de bestrijdingsmiddelen. Dit lijkt mij echter van groot belang. Die bestrijdingsmiddelen die gebruikt worden in de zogenaamde gewone groenteteelt, maken die groenten immers voor een groot deel ongezonder. Maar niet alleen de groenten. Waar helemaal aan voorbij gegaan wordt is het feit dat die bestrijdingsmiddelen samen met het kunstmest niet alleen de grond vergiftigen maar ook alle dieren die eten van de teelt, plus alle dieren die die dieren weer eten. Het gif sijpelt door naar het grondwater en op die manier zijn er nog meer planten en dieren die dat binnen krijgen. Het drinkwater voor de mens wordt giftiger en dus nog moeilijker te zuiveren, als dat al helemaal lukt. Kortom de wel of niet bewezen gezondheid van biologische groente gaat om meer dan alleen de gezondheid van de consument die die groente koopt. Het gaat om hoe om te gaan met de aarde, het water en de lucht. De basisvoorwaarden voor het leven. Van alle levende organismen, inclusief de mensheid. naar boven 24 januari 2006 tv Televisie heeft de naam verlangen op te wekken. En dan met name een verlangen naar spullen die men zelf niet heeft of kan betalen. Naar een uiterlijk of een leven dat aanlokkelijk lijkt op tv. In ieder geval gaat het vaak om rijkdom. Die verlangens heb ik nauwelijks. Wel herken ik dit als ik natuur zie op tv. Vooral ongerepte natuur. Er is nu een of andere realityshow te zien waarin zich slecht gedragende Engelse jongeren verplicht op een woestijntocht in Utah, Amerika worden gestuurd. En maar jammeren dat ze met kerst weer thuis willen zijn. Dat het koud is en zwaar. Dat is het ongetwijfeld ook maar ik wou dat ik daar zat. Midden in de natuur, geen lawaai van mensen en auto's. Wat moet ik doen om daar (gratis!) heen gestuurd te worden? naar boven 22 januari 2006 Stoppen met medicijnen 2 De eerste keer dat ik imigran kreeg tegen de migraine was het alsof ik de hemel gevonden had. Niet meteen, omdat het via een injectie in mijn been moest, maar toch vrij snel. Ik houd niet zo van spuiten, ook niet, of misschien wel vooral niet, omdat ik het zelf moest doen. Maar na het nemen van die hindernis voelde ik de hoofdpijn en de misselijkheid binnen een half uur wegtrekken. Helaas viel ik daarna in slaap en heb ik alsnog uren in bed doorgebracht. Maar toen ik vervolgens opstond was die hoofdpijn wel weg. Uiteraard was ik hier heel blij mee en ging ik het elke keer gebruiken als dat nodig was. De blauwe plekken en opgezwollen stukken op mijn been nam ik voor lief. Tot ik erachter kwam dat het ook in pilvorm te krijgen was. Dat maakte het nog fijner. Nu kon mijn leven dan toch echt beginnen. Jarenlang had ik mijzelf (en anderen) van alles moeten ontzeggen omdat ik (jawel, alweer) hoofdpijn had. Zou het mij nu dan eindelijk gaan lukken een baan te vinden, afspraken na te komen en al die andere dingen te doen die 'normale' mensen doen? Het leek er inderdaad veel op. Een hele tijd kon ik gewoon met het leven mee doen. Toch leek het af en toe of de pillen minder goed hielpen. Alsof de aanval niet overging maar uitgesteld werd. Dat was nog niet heel erg, als ik maar op tijd bij bleef slikken. Steeds vaker kwam echter de aanval toch nog. Soms hielpen de pillen helemaal niet meer of maar een paar uur. Ik ging ze combineren met pijnstillers als paracetamol en dat werkte. Een tijdje. Uiteindelijk kwam ik op een punt dat ik elke dag medicijnen moest gebruiken en dan nog maar af moest wachten of ze hielpen en zo ja, voor hoe lang. Dit vele slikken leidde ook tot medicijnafhankelijke hoofdpijnen. In feite was ik niet alleen terug bij af maar zelfs nog slechter af omdat ik nu ook nog al die troep slikte. Wat gepaard gaat met de nodige bijverschijnselen. Dit was geen doen meer en vandaar mijn beslissing om maar te stoppen met het slikken van alles. Veel erger kon het toch niet worden. naar boven 21 januari 2006 Stoppen met medicijnen Veertiende dag zonder hoofdpijn- en migrainemedicijnen (paracetamol, imigran). Veel ziek geweest, met zware aanvallen. Dagelijks een gammel hoofd. Dit houdt in dat je geen echt erge pijn hebt maar dat je weet dat als je iets raars doet zoals fietsen in de kou, veel met je hoofd bewegen of bezoek hebben, dat dat zeer waarschijnlijk leidt tot wel erge hoofdpijn. De laatste paar dagen heb ik echter het gevoel dat ik weer wat meer energie krijg. Als je imigran gebruikt, heeft dat veel effect op je lichaam. Je wordt er moe en sloom van, je armen en benen lijken zwaarder en het heeft effect op je hart. Als je, zoals ik, veel imigran gebruikt hebt heeft dat volgens mij veel effect op je algehele conditie. Enerzijds door de bijeffecten maar ook doordat je er dankzij die bijeffecten niet aan toe komt om veel te bewegen of te sporten. Dit leidt weer tot een nog slechtere conditie. Zo kom je in een vicieuze cirkel. De afgelopen dagen ben ik weer aan het wandelen gegaan en tijdens die wandelingen kreeg ik heel veel zin om te rennen. Nu doe ik soort zelfverzonnen crosstraining waarbij ik het wandelen afwissel met rennen. En dat voelt heerlijk. Ik houd er sowieso van om zelfverzonnen schema's en programma's te volgen. Ik ben niet zo'n volger van voorgeschreven adviezen. Ik lees wel alles wat ik kan vinden over iets dat me interesseert maar vervolgens verzin ik daar mijn eigen plan bij. Dit doe ik nu met het stoppen met medicijnen. Mijn plan is heel simpel, gewoon in één keer stoppen. Ik heb daar vrij voor genomen zodat ik niet ergens hoef te verschijnen en er geen mensen op mij rekenen. Op deze manier kan ik net zoveel in bed liggen als nodig is. Bovendien kan ik dan ook nog als ik me niet zo slecht voel wat achterstallig leesvoer doornemen en proberen mijn huis een beetje op te ruimen. Tegelijkertijd drink ik darmreinigende thee en eet ik zoveel mogelijk rauwkost. Ik ben er van overtuigd dat migraine onder andere te maken heeft met je voeding en de toestand in de darmen. (En met stress, genetische aanleg en wie weet hoeveel andere factoren.) En ik denk dat rauwkost supergezond is. Het liefst zoveel mogelijk. Ik vind het gelukkig ook heel lekker. Vooral rauwe zuurkoolsalade en sapjes. Lievelingssapje op dit moment: wortel, appel, bleekselderij, biet en lijnzaadolie. De olie zorgt niet alleen voor omega 3 (iets waar niet alleen veganisten op moeten letten) maar zorgt er ook voor de voedingsstoffen beter opgenomen worden en de bloedsuikerspiegel niet snel te hoog wordt. Als alles volgens plan verloopt heb ik binnenkort veel minder hoofdpijn en veel meer energie. Ik houd jullie op de hoogte. naar boven 20 januari 2006 Alzheimer Ik heb alzheimer is de titel van een boek over een man, René, die alzheimer krijgt. Het is geschreven door zijn dochter, Stella Braam. Dit is echte horror. Maar dan echt gebeurd. Het boek beschrijft pijnlijk nauwkeurig de ervaringen van iemand die dement wordt en die dit zelf in de gaten heeft. Iemand die zelf psycholoog is en dus wel het een en ander weet over geestesziekten. En het bizar genoeg aan de ene kant wel interessant vind dat dit hemzelf overkomt. Hij is er nieuwsgierig naar. De andere kant is echter verschrikkelijk, ik kan het niet anders noemen. Mijn overheersende gedachte tijdens het lezen van dit boek was 'als mij dit overkomt dan hoop ik dat ik een spuitje klaar heb liggen, want dit nooit.' Het is niet alleen de ziekte zelf, dat je niet weet waar je bent, niet weet waar een wc is en hoe zo'n ding ook alweer heet, dat je continu vergeet waar je mee bezig was of waar het gesprek over ging. Het niet meer op woorden komen en dus niet begrepen worden. Dat je tenslotte zwaar achterdochtig wordt, denkt dat je gevangen gehouden wordt (wat meestal ook zo is) en niemand meer durft te vertrouwen. Wat het allemaal nog veel erger maakt is de verzorging, of beter gezegd het gebrek daaraan. De meeste mensen worden uiteindelijk in een verzorgingstehuis of iets dergelijks opgenomen omdat ze zichzelf niet meer kunnen redden en hun omgeving dat ook niet meer kan. Die verzorging blijkt niet heel uitputtend te zijn. Ongetwijfeld vanwege geldgebrek is er maar weinig tijd voor de patiënten. Vooral als die 'lastig' of 'agressief' worden, proberen te ontsnappen of gewoon zelf wat te eten willen maken. Dit leidt tot opsluiting, medicatie om mensen rustig te houden en andere ellende. Iedereen die te maken heeft met deze ziekte of hierin geïnteresseerd is zou dit boek moeten lezen. Dit geldt zeker ook voor diegene die iets te zeggen hebben over de opvang en behandeling van deze mensen. Zoals politici en ambtenaren die gaan over de verdeling van geld en middelen in de zorg. naar boven 19 januari 2006 Vaste lasten Er was een tijd in mijn leven dat ik geen vaste lasten had. Ik had geen huis, vrijwel geen geld en spullen en maar weinig dingen om me zorgen over te maken. Dit duurde een paar jaar en ik ging uiteindelijk toch ergens wonen. Toen begonnen de vaste lasten. Er moest huur betaald worden, en water, energie en onderhoudskosten. Dit betekende ook dat er dus geld binnen moest komen. Liefst regelmatig en genoeg om niet het huis uitgezet te worden. Ik heb altijd geprobeerd de kosten zo laag mogelijk te houden, en dat probeer ik nog steeds. Toch heb ik tegenwoordig het gevoel er nog maar weinig grip op te hebben. Zoveel dingen worden steeds duurder of waren eerst gratis. Niet alleen de woonkosten maar ook de kosten voor ziekteverzekering, kosten die betaald moeten worden om een bankrekening te hebben. Biologisch eten is veel duurder geworden dan het een aantal jaar geleden was. Bovendien komen er steeds meer dingen bij die niet per se noodzakelijk zijn maar waar je wel aan went en waar je niet meer zonder wilt of lijkt te kunnen, zoals bv. televisie, een computer met (snelle) internetverbinding en een camera. Er zijn ook kleine dingen die bij elkaar opgeteld toch weer het nodige kosten. Zo heb ik laatst een fiets gekocht. Een dure maar daar had ik voor gespaard en dat vond ik niet erg. Wat ik wel erg vond was dat het niet mogelijk bleek om voor- en achterlicht op een dynamo te laten branden. Voorlicht dat kon nog wel maar achterlicht wordt standaard geleverd met een batterij. Zogenaamd omdat dynamo's te vaak stuk gaan. Misschien is dat zo, het is mij nooit opgevallen. Maar het feit dat je geen keuze hebt vond ik het ergste. Ik heb een erge hekel aan batterijen, ze zijn extreem milieuvervuilend, duur en houden er altijd mee op op het verkeerde moment. Helaas worden ze steeds meer toegepast en voel ik mij gedwongen mee te doen. In mijn computer zit er éen, in m'n digitale camera, en nu dus ook in mijn fiets. Balen. naar boven 16 januari 2006 Pestvogel 
We werden gebeld door een van onze vogelaarsvrienden dat de pestvogel in de buurt was. Aangezien dit blijkbaar iets bijzonders
is en we 'm vorig jaar ook al gemist hadden gingen we maar eens kijken. En verdomd, daar waren ze. Wel 5 of 6. Mooie vogels.
Kleurig en met een kuifje. Alsof ze uit de tropen komen. Maar ze komen juist uit het noorden om hier te overwinteren.Op de foto zijn de kleuren helaas niet goed te zien (te veel tegenlicht). Wel het kuifje. naar boven 14 januari 2006 Migraine Net twee dagen volslagen machteloos op bed gelegen. Het grootste nadeel van migraine is, afgezien van de knallende pijn en de misselijkheid, de onmogelijkheid om afleiding te zoeken. Tv kijken, lezen, het doet allemaal te zeer. Het enige dat soms nog lukt is naar de radio luisteren. Op bed en dan hopen dat je in slaap valt. Al is slapen ook niet altijd een oplossing omdat de hoofdpijn in de dromen gewoon doorgaat. Slapen met de radio aan levert vaak ook heel vreemde dromen op omdat de gesprekken zich mengen met de dromen. Niet altijd even ontspannend. Zo was ik gister op een of andere bijeenkomst van D66. Blijkbaar was er iets belangrijks maar in mijn droom werdt het niet heel erg duidelijk. Niet erg interessant ook trouwens. Om 14.00 uur omgeschakeld naar 747 am waar wel gesprekken de moeite waard bleken. Eentje ging over een boek over de hersenen en over waar de grens tussen normaal en abnormaal ligt. Als ik het mij goed herinner. Ik val regelmatig, heel even of wat langer, in slaap waardoor mijn ideeën over wat er gezegd is nog weleens kunnen verschillen van de werkelijkheid. En te geconcentreerd luisteren is ook geen optie omdat dat gepaard gaat met het aanspannen van spieren in nek en gezicht. Terwijl de kunst is om zoveel mogelijk te ontspannen. Waarom dan niet in volslagen rust liggen? Omdat het brein niet ontspant in stilte maar juist op volle toeren gaat werken. En zich dan niet bezig houdt met plaatjes van rustgevende landschappen en dergelijke, maar fijn gaat lopen zeuren over allerlei dingen die nog gedaan moeten worden, en die nou net niet door kunnen gaan omdat ik nou eenmaal niet in staat ben uit bed te komen. Afspraken die afgezegd moeten worden, uit zoeken waarom ik deze week geen van de verwachte giro-afschriften heb gekregen, uitzoeken waarom ik de mij toegezegde zorgtoeslag niet ontvangen heb, uitzoeken hoe ik de belastingaangifte moet doen. En eigenlijk moet ik aan mijn conditie werken in plaats van hier zo in bed te liggen. Daarom probeer ik toch naar de radio te luisteren of eventueel een andere afleiding te zoeken. naar boven 11 januari 2006 Bos Het bos wordt gekapt. Ondanks alle protesten en acties. En waarom? Om te zorgen dat militaire vliegtuigen lager en dus met nog meer lawaai kunnen aanvliegen. Meer overlast dus voor mensen die in de buurt wonen. Maar er is veel meer aan de hand. Dingen waar ik niets over gehoord heb. Zoals het feit dat bomen voor zuurstof zorgen. En dat een bos een leefomgeving is voor miljoenen dieren en andere organismen. In elk bos leven talloze diersoorten, aaibare zoals reeën, konijnen, eekhoorns en vogels, en minder aaibare zoals muizen, torren, spinnen, kevers en mieren. Ook komen er paddestoelen en andere schimmels voor. Dit alles bij elkaar is een leefgemeenschap. Eentje die net zo zeer recht op leven heeft. Net als alle individuele levende wezens in deze gemeenschap. Met het kappen gaat dit verloren. Niet alleen verliezen veel dieren hun omgeving maar er zullen er ook heel veel sterven tijdens het kappen. Dieren die niet gevlucht zijn maar zich verstopt hebben voor het lawaai en geweld. Waarom wordt hier maar zelden aandacht aan geschonken? Omdat de mens in het algemeen alleen vanuit zijn/haar eigen egoïstische zelf denkt. Alleen uit gaat van wat goed of slecht is voor hem/haarzelf. Antropocentrisme oftewel speciesisme. Het discrimineren van alles wat niet tot dezelfde soort, de mens, hoort. Dit is niet alleen egoïstisch maar ook dom. Dom omdat de mens hiermee uiteindelijk ook zichzelf te pakken heeft. Straks zijn er zoveel bomen gekapt dat de zuurstofvoorziening ernstig in de knel komt. Dat de lucht niet meer gezuiverd wordt. Dat het water niet meer gezuiverd wordt. En wat kan de mens dan nog. Niet overleven waarschijnlijk. Eigen schuld, dikke bult? naar boven 3 januari 2006 Competitie De eerste 60 boeken waren vrij snel verkocht. De binnenste cirkel van vrienden, familie en kennissen is nu zo ongeveer verzadigd. Maar nu verder. Het is altijd de bedoeling geweest om dit boek, met daarin een aantal van mijn ideeën, ook buiten deze kring te verspreiden omdat ik denk dat er meer mensen zijn die interesse in die ideeën hebben. Het probleem is hoe je mensen bereikt. Op de een of andere manier moet er reclame gemaakt worden. Maar ik heb een hekel aan reclame en ik wil mezelf ook niet opdringen. Dit afgezien nog van het feit dat de meeste manieren om reclame te maken (veel) geld kosten. Ik hoop dat ik uiteindelijk gevonden wordt op het internet via deze site. Maar ook die moet bekend worden en het liefst hoog scoren bij de zoekmachines. Er schijnen trucjes te zijn om hoger te komen op de zoeklijsten, maar hoger komen voor de een betekent automatisch een daling voor een ander. Het principe van concurrentie. Dit zit me dwars, ik wil niet scoren ten koste van iemand anders. Wie ben ik om te denken dat ik beter of interessanter ben dan die ander? Ik zit echt met dit dilemma in mijn maag. Het lijkt wel of ik met het schrijven van dit boek verzeild ben geraakt in een wereld die ik niet ken en waar ik ook geen behoefte aan had. Ik ben nu een ondernemer doordat ik een uitgeverij heb opgericht. Ik heb een zakelijke rekening die daarbij hoort. Deze twee dingen alleen al leiden tot een toename van mijn post. Post die gaat over dingen die me niet interesseren en waar ik liever niets mee te maken heb : geld, opties, aandelen, (lease)auto's, belastingtrucjes, personeelskosten en andere flauwekul. En dan zijn er allerlei mensen die, weliswaar goedbedoelde, adviezen geven over hoe je dingen moet aanpakken. Hoe bekend te worden. (Door te zorgen dat ik op radio en tv kom.) Ik wil helemaal niet bekend worden. Ik wil niet op radio en tv. Ik wil mijn ideeën bekend maken, niet mijzelf. En ik ben niet van plan consessies te doen, ook al zou dat betekenen dat ik meer boeken zou verkopen. naar boven 1 januari 2006 Milieudefensie Milieudefensie is zo stom geweest de verkeerde site te vermelden in het artikel over veganisme. Ze sturen iedereen die info wil over mijn boek naar een of andere vage site. Niet een waarbij je meteen doorhebt dat het de verkeerde site is maar een waarvan je denkt: dit is prut, hier wil ik niet zijn. naar boven |
Bio Mirjam
Kenmerken:media/nieuwsjunk, piekeraar, verzamelaar (o.a. van: knipsels, boeken, gereedschappen, landkaarten), chaotisch. Houdt van: lezen, schrijven, koken, heuvels en bossen, surfen op het net, mailen, wandelen, fietsen, kamperen, dansen, stilte, tv-kijken, rauwe zuurkoolsalade, spinazie, rust. Hekel aan: telefoons, koude en natte voeten, zeurende mensen, hondenpoep, verplicht gezellig moeten doen, zogenaamde feestdagen. reageren? mirjam at de-zeepkist.nl |