|
home agenda en tips redactie uitgeverij links (over) literatuur: literatuur recensies tweedehands boeken (over) veganisme: veganisme FAQ recepten uit het nieuws achtergronden bij uit het nieuws schoenen weblogs: balthasarsblog haasblog mirjamsblog mopperblog nielsblog mirjamsschrijfsels: artikelen columns recensies boek andermensschrijfsels: joop boer andere projecten van (medewerkers van) De Zeepkist : www.nielsdebeer.nl www.voedselencyclopedie.nl www.leefbarewereld.nl onderwerpen nielsblog 2006: Merel Lopen Lui Bezoek Vogels Zelfvoorzienend Tuin2 Tuin1 Verhuisd Radio Lezer Rust nielsblog nielsblog 2006 nielsblog 2007 |
nielsblog 200621 november 2006 Merel Elke ochtend hoor ik een merel. Dat betekent dat de zonsopgang eraan komt en voor mij dat ik op ga staan. De merel als wekker. Ik houd van merels. Eén van mijn vroegste herinneringen is het geluid van een zingende merel heel vroeg in de ochtend. Dit was in de zomer. Ik was een jaar of vijf en ik was met mijn ouders op een camping. De merel vertegenwoordigt nog steeds het gevoel van natuur en rust om me heen. Nog elke ochtend als de merel hier me wekt komt dat gevoel naar boven. Erg prettig om zo de dag te beginnen. Merels zien er eenvoudig uit. Geen schreeuwende kleuren zoals bv tropische vogels. Die vind ik toch altijd een beetje nep, kitsch. Bovendien blijven merels het hele jaar bij ons, hoe koud en nat het ook wordt. Ik weet niet zeker of ze ook het hele jaar zingen. Daar kan ik deze winter mooi achter komen. In de avond zingt de merel ook, eigenlijk is dat een soort wekker om naar bed te gaan, maar dat is in dit seizoen wel erg vroeg. Soms doe ik het wel, maar dan met een boek. Lekker warm in bed. Soms ga ik ook gewoon in bed liggen zonder boek. Om te oefenen. Oefenen om niets te doen, geen afleiding te zoeken in letters of bezigheden. In het begin raakte ik hiervan bijna in paniek maar ondertussen lukt het me steeds vaker om er van te genieten. naar boven 4 september 2006 Lopen Afgelopen zaterdag ben ik naar de stad geweest. Ik had nieuwe voorraden nodig van de biowinkel. Ik had zin om te lopen, al is het vrij ver. Lopen geeft een heel ander beeld van de route dan wanneer je fietst of met het openbaar vervoer reist. (Hoe het met de auto is weet ik niet maar het lijkt me afschuwelijk.) Als je fietst zie je vrij veel maar je ziet alles niet heel lang, je kan niet echt stilstaan bij dingen. Kan natuurlijk wel maar ik merk dat ik toch niet makkelijk afstap om een paddestoel ofzo eens goed te bestuderen. Als je loopt is dat heel anders. Je gaat veel langzamer en daardoor zie je dingen beter. Een vreemde kleur in het gras dient zich aan voordat je weet wat het is. Is het een paddestoel, een beest of toch weer een stuk rotzooi? Naarmate je dichterbij komt wordt het duidelijker. Als het heel interessant is blijf ik even staan om het goed te bekijken, of wellicht mee te nemen. Als ik denk het te kunnen gebruiken zoals elastieken, stukken touw, plastik zakjes en dergelijke. Het eerste gedeelte van de route loopt door het bos. Af en toe kom ik andere mensen tegen, wandelaars of fietsers. Ik val nauwelijks op. Een wandelaar in het bos is een geaccepteerd en normaal verschijnsel. Verderop echter kom ik in de buitenwijken van de stad. Eerst enkele verspreid staande huizen, met hekken eromheen en hondenbewaking. Ik voel me hier een beetje vreemd maar ik zie niemand. Dit zijn de rijkere buurten, vlakbij het bos maar wel met veel ruimte om het huis. Daarna komen de wat armere buurten, flats en oude volkswijken. Hier voel ik me een stuk ongemakkelijker. Ik word nu ook openlijk aangestaard. Mensen zitten buiten op de stoep voor hun huizen. Gezellig met z'n allen. Ik begin me een vreemde diersoort te voelen. 'Wat doet die hier met zo'n grote rugzak. Die hoort hier niet.' Dit denk ik natuurlijk, niemand die het uitspreekt. Tenminste niet zo dat ik het kan horen. Maar ik voel me niet echt welkom. Eenmaal in de stad val ik niet meer op. Hier lopen heel veel mensen, met heel veel spullen. Oh ja zaterdag, ik had me nog zo voorgenomen niet meer op zaterdag naar de stad te gaan. Wat een drukte. Wat een gesleep met spullen. Daar is mijn rugzak vol nootjes, fruit en groente niets bij. Maar zwaar is ie wel, vooral de tocht terug door de stad en de buitenwijken. Zodra ik in het bos ben ga ik onder een boom liggen met een stel verse vijgen. Smullen. Al lopend merk je veel beter de overgangen tussen stad en natuur. Het gaat langzamer en daardoor ben je je er veel bewuster van. Ondanks de zware rugzak is de terugtocht zo veel prettiger dan de heenweg. Uit de stad, weer naar het bos, naar mijn eigen kleine plekje rust en ruimte. naar boven 27 augustus 2006 Lui Lange tijd dacht ik dat ik lui was. Ik kon me maar moeilijk tot dingen zetten, ging liever liggen lezen of tv kijken. Ik wist ook nooit goed wat ik moest doen. Ik wilde wel naar buiten, wandelen of fietsen. En dan had ik fantasieën over bossen, rotsen en watertjes. Daar zou ik dan zijn. Maar als ik dan naar buiten keek zag ik alleen maar flats, auto's, brommers en meer vervelend spul, dan had ik geen zin meer om naar buiten te gaan. Ik had ook vaak geen zin om te koken, af te wassen of mijn huis op te ruimen. Maar nu is alles anders. Ik ben niet lui, ik had alleen het gevoel dat het allemaal zo zinloos was. Hier heeft alles zin en neem ik de tijd om dingen te doen. In de tuin werken, door het bos wandelen, eten klaar te maken en rustig op te eten. Ik vind het nu leuk om aan mijn fiets te sleutelen, mijn kleding op te knappen zodat het nog een tijdje meegaat en ik niets nieuws hoef te kopen. Omdat ik heel weinig geld heb heeft het zin om dingen op te knappen. Omdat ik geen tv heb, heb ik geen haast om iets te zien, geen angst om iets te missen. Ik heb lol in afwassen. Het is maar zo weinig dat het niet eens vervelend kan worden. Toen het zo heet en droog was deze zomer (nauwelijks nog voor te stellen nu) heb ik een put laten slaan. 7 meter diep. Geen gemetselde put met een emmer erin maar een buis van ongeveer 10 cm doorsnede. Deze komt ongeveer 20 boven de grond, je ziet 'm nauwelijks. Er zit een pomp op, aangedreven door de zonnecollectoren. Nu kan ik de tuin sproeien zonder dat het water kost. Ik heb zelfs een soort douche geknutseld. Het water is wel steenkoud. Nu is het een stuk minder lekker dan in die hitte. Eigenlijk wil ik het ook als drinkwater gebruiken maar ik weet niet hoe schoon dat is. Moet ik nog uitzoeken. Misschien iets voor de lange winteravonden. naar boven 27 maart 2006 Bezoek Gisteren hebben Haas en ik keihard gewerkt om van alles te zaaien en uit te planten. Nu maar hopen dat het niet weer gaat vriezen. Vandaag heb ik zin om de hele dag met een boekje in mijn luie stoel te zitten, een beetje naar buiten turen of het spul al opkomt en verder rustig aan doen. Haas heeft andere plannen. Op de fiets de omgeving verkennen. Goed plan, als ik maar niet mee hoef. Wat een energie, soms ben ik daar wel jaloers op. Misschien ga ik toch wel mee. Kijken wat er allemaal te zien is in deze omgeving. Ik weet dat er veel bos is en er schijnen ook meertjes te zijn. Het is handig om te weten of er bv hazelaars en andere notenbomen voorkomen. Of er bessen en eventueel zelfs fruit gevonden kan worden. In de herfst zou ik dat dan kunnen plukken. Als ik hier dan nog ben. Ik hoop nu van wel, het bevalt me uitstekend zo in mijn eentje. Het is ook gezellig met Haas maar het scheelt dat ik weet dat het maar tijdelijk is en dat ik daarna weer alleen ben. Al heeft Mirjam ook al laten weten binnenkort een keer langs te willen komen. Gelukkig slapen zowel Haas als Mirjam over het algemeen buiten en hoeven ze beiden niet vermaakt of beziggehouden te worden. Ideaal bezoek als je dan toch bezoek moet hebben. naar boven 20 maart 2006 Vogels De vogels die je hier smorgens wekken zijn heel andere dan die in de stad. In de stad waren het meer grote schreeuwende beesten. Duiven, kraaien, meeuwen en eksters. Hier zijn ze kleiner. Merels, roodborstjes, meesjes, vinken enzo. Ik ken er nog niet veel. Wil ze snel beter leren kennen. Nu ze allemaal meer gaan zingen en de bomen nog geen blad hebben waardoor je ze beter kan zien.Weet iemand bv wat dit voor vogeltje is? Het leek alsof ie zat te zonnebaden. Ik kon helaas niet heel erg dichtbij komen zodat deze foto een beetje vaag is. Vandaag ben ik bezig met het zaaien van worteltjes en radijs. Gister de hele dag de grond voorbereid. Vandaag rustig aandoen ivm spierpijn en vermoeidheid. naar boven 18 maart 2006 Zelfvoorzienend De bedoeling van die vriend van wie dit huisje is, was om helemaal zelfvoorzienend te leven. Onafhankelijk van anderen. Dit is heel lastig en ook nog niet helemaal gelukt. Wel in zoverre dat hij zoveel geld kon sparen om nu met de noorderzon te vertrekken. Het totaal onafhankelijk zijn van anderen is ook mijn ideaal maar ik geloof niet dat dat voor 100% mogelijk is en daar streef ik dan ook niet naar. Ik zou bv niet weten hoe ik zelf een computer zou moeten maken. Ik wil het wel zoveel mogelijk, met name op het vlak van voeding. Vandaar die tuin. Maar in dit seizoen is het heel lastig. De appels en aardappels en andere bewaargroenten zijn nu wel zo ongeveer op of aan het uitlopen en er is nog niets nieuws. Ja, een paar sprietjes bieslook en dergelijk. Niet genoeg om de honger te stillen. Vandaar dat ik nu af en toe boodschappen doe. Ook dat is ongeveer 15 km fietsen. Het eerste gedeelte over een smal paadje door het bos. Wel leuk maar niet iets om elke dag te doen. Als ik ga koop ik zoveel mogelijk zodat ik het weer een tijdje uithoud. Kilo's groente en fruit voornamelijk. Er zijn nog wel wat hazelnoten van afgelopen herfst. En sommige dingen die hier helemaal niet groeien koop ik ook af en toe. Bananen en sinaasappels, graan om af en toe pannenkoeken te kunnen bakken. Dat zou hier nog wel kunnen groeien maar ik vind het zonde om daar veel ruimte en tijd aan kwijt te zijn. Dan hou ik liever hele stukken wild in de tuin. Wel zo aardig voor allerlei beesten die daar wonen. Wat misschien niet helemaal zelfvoorzienend is maar wat ik wel probeer te doen is ruilen. Niet volgens het principe van jij geeft dit dan krijg je dus dat want dat is net zoveel waard. Maar als ik ergens heel veel van heb en iemand anders niet dan kan ik dat geven. Zonder dat er direkt wat tegenover moet staan. En zo gebeurt het soms dat iemand anders wat heeft dat ik dan krijg. Dit hoeft niet dezelfde persoon te zijn. Het kan ook bv. een biowinkel zijn waar iets over datum is of er niet goed genoeg (voor de meeste mensen) meer uitziet. Misschien is dit meer een vorm van delen dan van ruilen. naar boven 17 maart 2006 Tuin2 Een gedeelte van het zaad dat ik aan het weken was is bevroren. En het stond nog wel binnen. In de keuken weliswaar en daar is het dus niet heel warm. Heb nieuw spul in de week gezet. De bevroren en andere zaden toch in potjes gezet. Misschien doet het het nog wel gewoon. Heb de potjes in de woonkamer gezet, waar het warmer is. Ik heb één tuinboek dat ik gebruik. Dat is het handboek - ekologisch tuinieren - de moestuin, van Velt (Vereniging voor Ekologische Leef- en Teeltwijze). In dit boek staat zo ongeveer alles wat je moet weten over de moestuin. Wanneer je waar en wat moet zaaien en oogsten. Echt een aanrader voor iedereen die tussen al die tuinboeken het bos niet meer ziet. De rest kan weg. Dat ruimt weer lekker op. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik nog oude schriftjes van mijzelf heb met aantekeningen van andere tuinen waar ik gewerkt heb. Ik schrijf altijd op wanneer ik wat gezaaid heb. Met af en toe de weersomstandigheden daarbij. Er staan ook tekeningen in van hoe de tuin ingericht is. Ik werk met een plan waarbij elk jaar alles op een andere plaats staat. Wisselbouw. Dit is om de grond niet uit te putten. Elk jaar ligt er ook een gedeelte braak. Om tot rust te komen. Dat is heel belangrijk, tot rust komen. Daar zouden ze les in moeten geven. naar boven 15 maart 2006 Tuin1 Het grote voordeel van de laptop is dat je er mee in bed kan werken als het koud is in huis. En dat is het hier. Buiten vriest het maar binnen is het niet veel warmer. Er is wel een gaskachel maar daar probeer ik zo zuinig mogelijk mee om te gaan. Niet alleen vanwege het energieverbruik en de kosten, maar ook omdat er geen gasaansluiting is en ik dus flessen moet halen en weer inleveren als ze leeg zijn. Daarvoor moet ik ongeveer 15 kilometer fietsen. Maar zo onder de dekens is het best behaaglijk. Vanmorgen is het zaad dat ik besteld had aangekomen. En ik heb al vanalles in de week gezet om voor te zaaien. Onder andere peulvruchten als tuinbonen, peultjes en doperwten. Er is een (onverwarmde) kas waar ik ze in kan zetten zolang ze nog te klein zijn om naar buiten te gaan. Maar dan moet het liefst nog wel iets warmer worden. Ik heb de grond bekeken waar alles moet komen te staan maar daar is nog niet veel aan te doen. Bevroren. naar boven 12 maart 2006 Verhuisd Ik ben verhuisd. Niet echt maar ik ga voorlopig op een huisje passen van iemand die op reis is. Kan ik mooi uitproberen of het voor mij verstandig is om me nog meer af te zonderen dan ik al deed. Dit huisje waar ik nu zit staat ver van de bewoonde wereld. Voor Nederlandse begrippen dan. Maar ver genoeg weg om elke ochtend als ik wakker wordt alleen maar vogels te horen. Dit ken ik eigenlijk alleen maar van vakanties en af en toe als ik heel vroeg wakker ben op een zondagochtend. Het is heel klein en sober, bijna primitief ingericht. Er zitten zonnepanelen op het dak maar het enige wat ik tot nu toe heb ontdekt dat elektriciteit nodig heeft is een computer en een paar lampjes. Kan ik in ieder geval blogjes schrijven en e-mailen. Dat is dan ook meteen ongeveer de enige manier om te communiceren met de buitenwereld. Een telefoon is hier niet (gelukkig). Net zomin als tv, radio, cd-speler en ander elektronisch vertier. Ik heb wel m'n eigen opwindradiootje mee genomen. Om af en toe naar te luisteren als ik behoefte heb aan een menselijk geluid. De komende tijd ga ik me vooral bezighouden met het aanleggen van een moestuin, het bestuderen van alles wat hier vliegt, graaft en loopt, lezen en schrijven natuurlijk. naar boven 20 februari 2006 Radio Mij is gevraagd om toch wat vaker aan deze blog te werken. Niet als een verplichting maar omdat de redactie, waartoe ik zelf behoor, van mening is dat er tegenwicht gegeven moet worden aan de hypes, de oppervlakkigheid en de om zich heen grijpende versimpeling van het hele maatschappelijke leven. Dat was immers een belangrijk doel van de Zeepkist. Okee dan. Het is wel duidelijk dat ik niet zo veel schrijf als de anderen, maar dat ik helemaal geen schrijver ben klopt toch ook niet helemaal. Ik schrijf wel, alleen houd ik dat wat ik aan het papier toevertrouw graag voor mijzelf. Sowieso heb ik er niet veel behoefte aan dingen met anderen te delen. Ik ben niet erg sociaal. Niet dat ik niet met mensen om kan gaan maar het is meer zo dat ik me prettiger voel als toeschouwer, als buitenstaander. Ik observeer meer dan dat ik participeer. Vandaar dat ik graag lees en naar de radio luister. Het liefst, en vrijwel uitsluitend naar radio 747 am. Op deze zender geen hitsige nieuwsrubrieken maar lange gesprekken afgewisseld met meestal prettige muziek. Zoals het met alle goede niet-commerciële interessante dingen lijkt te gaan moet dit op de schop. Eén van mijn favoriete programma's, De Avonden, dreigt te moeten verdwijnen. En dat terwijl er al tijden wordt geklaagd dat er geen fatsoenlijke boeken- en cultuurprogramma's meer zijn. Op tv dan vooral. Maar op de radio zijn die er nog wel Het leuke van radio 747 am is nou juist dat er ruimte is voor dingen die niet veel publiek trekken. Waarom mag die ruimte er niet zijn? Waarom moet alles om geld draaien? Want daar komt het uiteindelijk allemaal op neer. naar boven 21 januari 2006 Lezer Ik ben niet zo'n schrijver. Ik ben een lezer. Ik lees zo veel mogelijk en dat is vaak. Schrijven neem ik me wel voor maar dan moet ik eerst nog iets uitlezen en dan ligt er nog van alles dat nog gelezen moet worden. En heb ik dus eigenlijk geen tijd om te schrijven. Ik lees onder het eten, op de wc, in bed voor ik ga slapen of als ik niet kan slapen. Ik zou het liefst alleen maar lezen. Helaas moet ik soms dingen doen waarbij dat niet gaat. Het is zelfs zo erg dat als ik even niets te doen heb of geen afleiding heb en er is niets te lezen dat ik dan een lichte paniek voel opkomen. Bv. als ik ergens op bezoek ben en ik moet naar de wc en er is daar niets te lezen. Of ik ben ergens en moet wachten. Daarom heb ik vrijwel altijd iets bij me. Een tijdschrift ofzo. Ik heb echt angstvisioenen van ruimtes zonder woorden waar ik moet verblijven. Ik heb wel eens uitgerekend hoeveel een mens in zijn leven kan lezen, aan boeken. Weet niet meer precies hoeveel dat was maar alleen al het gegeven dat je niet alles kan lezen wat de moeite waard zou kunnen zijn vind ik verschrikkelijk. En toch is dit niet altijd zo. Ik kan wel uit het raam kijken naar overvliegende vogels en wolken. Naar het opkomen en ondergaan van de zon en de maan. Op de een of andere manier geeft dat ook een rust die ik verder bijna alleen in lezen terug kan vinden. En als ik naar buiten ga, de natuur in kan ik wel op een bankje in de zon zitten en niets doen. Maar ik heb wel altijd iets te lezen bij me, als een soort redding tegen, ja tegen wat eigenlijk? Verveling? Onrust? Hier ben ik nog niet helemaal uit. naar boven 25 december 2005 Rust Best gezellig hoor. Mensen om je heen. Maar sommige zijn slordig, lawaaierig en vrolijk. Geen foute eigenschappen maar ik ben toch blij dat het hele spul nu een paar dagen weg is. Gelukkig heb ik geen familie die me graag met de kerst ziet komen, en ook geen drang om ergens buiten in de kou te gaan liggen. Lekker het hele huis voor mij alleen, geen afleiding. Kachel aan en met een goed boek in mijn luie stoel. Een schaal nootjes en éen met appels onder handbereik. Mijn idee van een gelukkige kerst. naar boven |
Bio Niels wijs, denker, filosoof, rustig, evenwichtig, kamergeleerde. Houdt van: lezen, uit het raam staren, nootjes, in de zon zitten, rivieren. Hekel aan: lawaai, verplichtingen, mensen die wat van je willen en verder alles wat mijn rust verstoort. Meer weten over Niels: www.nielsdebeer.nl email: info at nielsdebeer.nl |